است كه ما به هيچوجه در اين امر مـوفـق ظـاهر نشدهايم. تقريبا حدود نيمي
از ازدواجها بـه طـلاق مـنـجر ميشود و پايان ناگواري را به همراه ميآورد.
بسياري از آن ازدواجهايي كه به قوت خود باقي ميمانند نيز زوجين به اندازه
كافي شاد و خوشحال نيستند.
مردم ارزش يك رابطه سالم را ميدانند و بدون توجه به اينكه چندبار ممكن
است شكست بخورند، باز هم با اميد فراوان به راه خود ادامه داده و به آينده
اميدوارند. به همين دليل مطالبي در اين زمينه كه در كتابهاي مربوط به
روابط و بحثها و برنامههاي تلويزيوني وجود دارند، وقت مردم را به خود
اختصاص ميدهند.
اما از ميان تمام فاكتورهايي كه براي ايجاد جوي مساعد در روابط خانوادگي
پيشنهاد ميشود يك راهحل وجود دارد كه كمتر از آن به عنوان يك مداوا ياد
شده. اين در حالي است كه هر فرد آرزوي آن را ميكند و همواره ميزان
بيشتري از آن را درخواست ميكند: خنده!
خندهاي كه در خانه رشد كند يكي از نيازهاي ضروري است. خنديدن يكي از
نيازهاي اوليه و از انواع ضروري آن و تنها مختص انسان است. خنده
نشاندهنده زندگي اجتماعي است. (زماني كه هيچ شنوندهاي در مقابل
شما وجود نداشته باشد هيچ خندهاي هم به وجود نميآيد). خنديدن باعث
پيوند دادن انسانها به يكديگر ميشود. ذهن گوينده و شنونده را با هم
هماهنگ كرده و نشان ميدهد كه از نظر احساسي با هم موافق نظر هستند.
خنده از طريق قانونهاي سخت از پيش تعيينشده به وجود نميآيد بلكه در
حين مكالمه و برقراري ارتباط است كه افراد شروع به خنديدن ميكنند.
«خنده ارتباطي به خوشمزگي ندارد بلكه در رابطه با ارتباطهاي اجتماعي است كه معنا پيدا ميكند.»
در اين قسمت برخي از يافتههاي متعجبكننده را درباره خنده مرور ميكنيم: خنديدن امري است كه به طور تصادفي رخ ميدهد و شما را به نتايج بسيار
زيادي ميرساند اما يكي از بهترين رهاوردهاي آن، در كنار هم جمع كردن
مردم ميباشد. در حقيقت فوايد سلامتي خنده از حمايتهاي اجتماعي كه
براي فرد به وجود ميآورد نشات ميگيرد.
خنده نقش مهمي در پيوستن دلها به يكديگر دارد.
هر دو جنس (چه زن و چه مرد) خنديدن را دوست داشته و بسيار ميخندند. اما خانمها بيشتر از آقايون ميخندند- تقريبا در حدود 126 درصد بيشتر از مردها- و آقايون نيز خيلي بيشتر خنده تحويل ميگيرند.
خنده با افزايش وزن كاهش پيدا ميكند.
مثل خميازه، خنده نيز واگيردار است. كسي نميتواند در مقابل آن از خود مقاومت نشان دهد.
خنده آنگاه موثر و درمانبخش است كه به موقع باشد و به شخصيت ديگران آسيب نرساند، خندههاي بيمورد و تمسخرآميز، انسان را غافل ميكند و پرده سياهي روي عوامل شاديآفرين ديگر ميكشد، لبخند زدن و خنديدن، نشانه داشتن شخصيتي دست و دلباز، اجتماعي و خوشقلب است، گرچه، معمولاً خنديدن زياد را با سبكسري يكي ميدانيم ولي بايد بدانيم كه تغييراتي فراسوي سبكسري در جسم و بدن انسان به واسطه خنديدن و لبخند زدن به وجود ميآيد كه تظاهرات عيني آن شادماني است كه در اين حالت تمام جسم تنظيم ميشود و ذهن شفاف ميشود
