اولین بررسی‌های انجام شده بر روی میتوکندری‌ها، در سال ۱۸۹۴ به‌وسیله آلتمن صورت گرفت که آنها را بیوپلاست یا جایگاههای زنده نامید. و نظر داد که بین واکنشهای اکسایش و کاهش سلول و میتوکندری وابستگی وجود دارد. در سال (۱۸۹۷) بتدا با بررسیهای بیشتر آنها را میتوکندری نامید و در ۱۹۰۰، میکائیلیس به کمک معرف رنگی سبز ژانوس میتوکندری را در سلولهای زنده مشاهده کرد. واربورگ در سال ۱۹۱۳ آنزیمهای تنفسی را در این اندامک نشان داد. سرانجام برای اولین بار، در سال ۱۹۳۴، بنسلی و هر، توانستند آنها را از سلولهای کبدی جدا کرده و بعد آن بررسیهای بیشتر و عملی‌تر روی آن صورت گرفت.

 

اندامک‌های درون یاخته جانوران : (۱) هستک (۲) هسته (۳) ریبوزوم (رناتن) (۴) وسیکل (۵) شبکه آندوپلاسمیک خشن (۶) دستگاه گلژی (۷) سیتواسکلتون (۸) شبکه آندوپلاسمیک نرم (۹) میتوکندری (۱۰) کریچه (واکوئل) (۱۱) سیتوپلاسم (میان‌یاخته) (۱۲) لیزوزوم (کافنده‌تن) (۱۳) میانک (سنتریول)

ويروس کوچکترين موجود زنده شناخته شده در عالم هستي مي باشد که مشکلات جديدي را براي بشر ايجاد کرده است. برخي ويروسهاي بيماريزاي  عالمگير مي باشند وبرخي مربوط به مناطق خاص جغرافيايي مي باشند. براي مهار بيماري ها و عفونتهاي ويروس چند نکته را بايد مورد توجه قرار دهيم:

1- در مرحله اول بايد ساختمان و عملکرد و نحوه توليد مثل ويروس مطاله شود.

2- در مرحله بعدي راه هاي انتقال و مخازن ويروسي شناسايي شود.

3- مکايسم ايجاد بيماري و عفونت زايي به دقت شناسايي شود.

4- درمرحله آخر به راهکارهايي براي مبارزه با ويروس با توجه به برخي محدوديت ها آزمايش شود.